ΣτΕ 714/2014 Καθορισμός οριογραμμής - Αρμοδιότητα

Θεσπίζεται ειδική διοικητική διαδικασία για τον κατά δέσμια αρμοδιότητα καθορισμό οριογραμμής αιγιαλού ως φυσικού φαινομένου, ήτοι της μεγίστης συνήθους αναβάσεως των κυμάτων σε δεδομένη χερσαία ζώνη, με την έκδοση σχετικής πράξεως, διαπιστωτικής της υφισταμένης πραγματικής καταστάσεως. Η διαπίστωση αυτή δύναται να γίνει με οιοδήποτε πρόσφορο μέσο, όπως η αυτοψία των μελών του αρμοδίου διοικητικού οργάνου. Για τη δημιουργία παραλίας πρέπει να διαπιστώνεται από τη Διοίκηση, κατά τρόπο σαφή και αιτιολογημένο, η ανάγκη δημιουργίας ζώνης παραλίας για τους σκοπούς του νόμου και ιδίως για την ευχερή και άνετη πρόσβαση στον αιγιαλό και στη θάλασσα, εν όψει της φύσεως της συνεχομένης προς τον αιγιαλό ξηράς και της αδυναμίας να εξυπηρετηθούν από τον αιγιαλό οι σκοποί αυτοί του νόμου. Η ανάγκη δε δημιουργίας παραλίας δύναται να προκύπτει και μόνον από τα στοιχεία του φακέλου, όπως από το τοπογραφικό διάγραμμα και τη μορφολογία της περιοχής, στα οποία είναι δυνατόν να στηριχθεί ευθέως το Δικαστήριο κατά τον ακυρωτικό έλεγχο της σχετικής διοικητικής πράξεως. Η αρμοδιότητα επικύρωσης ορίων αιγιαλού και παραλίας, η οποία κατ΄ άρθ. 3 παρ. 1 ΑΝ 2344/1940 ανήκε στον Υπουργό Οικονομικών και είχε μεταβιβασθεί στον νομάρχη ως κρατικό περιφερειακό όργανο προ της συστάσεως των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων με τις διατάξεις του Ν 2503/1997, ανήκει και πάλι στον ανωτέρω Υπουργό.

Πρόεδρος: Ν. Ρόζος, Προεδρεύων Σύμβουλος της Επικρατείας
Εισηγητής: Ρ. Γιαννουλάτου, Πάρεδρος ΣτΕ
Δικηγόροι: Γ. Νίκας, Ε. Τσάκας, Πάρεδρος ΝΣΚ

[…] 2. Επειδή με την αίτηση αυτή ζητείται η ακύρωση: α) της 1002411/126/Β0010/26.01.2000 αποφάσεως του Υπουργού Οικονομικών (ΦΕΚ Δ΄ 80), υπογραφείσης, με εντολή αυτού, από τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών, με την οποίαν επεκυρώθη η οικεία έκθεση, έτους 1999, της συγκροτηθείσης, για τον καθορισμό των ορίων αιγιαλού και δημιουργία ζώνης παραλίας στη θέση Α Δήμου Στυλίδας Ν. Φθιώτιδος, Επιτροπής καθώς και το συνοδεύον αυτήν τοπογραφικό διάγραμμα με χρονολογία Φεβρουάριος 1999 και β) της ως άνω εκθέσεως. […]

4. Επειδή η κρινομένη αίτηση, καθ΄ ο μέρος στρέφεται ευθέως κατά της εκθέσεως της ως άνω Επιτροπής, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, διότι η έκθεση αυτή, υποκειμένη σε έγκριση, δεν έχει εκτελεστό χαρακτήρα (ΣτΕ 3587/2007).

5. Επειδή οι αιτούντες, φερόμενοι ως συγκύριοι ακινήτου ευρισκομένου στην προαναφερθείσα θέση και θιγομένου, κατά τους ισχυρισμούς αυτών, από τις ρυθμίσεις της προσβαλλομένης αποφάσεως, με έννομο συμφέρον ασκούν την κρινομένη αίτηση και παραδεκτώς ομοδικούν, προβάλλοντες κοινούς λόγους ακυρώσεως, που στηρίζονται στην αυτή πραγματική και νομική βάση.

7. Επειδή κατά την έννοια των προπαρατεθεισών διατάξεων [21] θεσπίζεται ειδική διοικητική διαδικασία για τον, κατά δεσμία αρμοδιότητα, καθορισμό της οριογραμμής του αιγιαλού ως φυσικού φαινομένου, ήτοι της μεγίστης, συνήθους αναβάσεως των κυμάτων σε δεδομένη χερσαία ζώνη, με την έκδοση σχετικής πράξεως, διαπιστωτικής της υφισταμένης πραγματικής καταστάσεως. Η διαπίστωση αυτή δύναται να γίνει με οιοδήποτε πρόσφορο, κατά τα δεδομένα της κοινής ή της επιστημονικής πείρας, μέσον, όπως είναι και η αυτοψία των μελών του αρμοδίου διοικητικού οργάνου (βλ. ΣτΕ 5516/2012, 1159/2009 κ.ά.). Περαιτέρω, για τη δημιουργία παραλίας πρέπει να διαπιστώνεται από τη Διοίκηση, κατά τρόπο σαφή και αιτιολογημένο, η ανάγκη δημιουργίας ζώνης παραλίας για τους σκοπούς του άρθ. 7 του νόμου και ιδίως για την ευχερή και άνετη πρόσβαση στον αιγιαλό και στη θάλασσα, εν όψει, μεταξύ άλλων, της φύσεως της συνεχομένης προς τον αιγιαλό ξηράς και της αδυναμίας να εξυπηρετηθούν από τον αιγιαλό οι σκοποί αυτοί του νόμου. Η ανάγκη δε δημιουργίας παραλίας δύναται να προκύπτει και μόνον από τα στοιχεία του φακέλου, όπως από το σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα και τη μορφολογία της περιοχής, που εμφαίνεται σε αυτό, στα οποία είναι δυνατόν να στηριχθεί ευθέως το Δικαστήριο κατά τον ακυρωτικό έλεγχο της σχετικής διοικητικής πράξεως (βλ. ΣτΕ 2402/2009, 2865/2007 7μ.).

8. Επειδή προβάλλεται ότι κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, αρμόδιος για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν ήτο ο Υπουργός Οικονομικών ούτε επομένως και ο Γενικός Γραμματεύς του Υπουργείου, αλλ΄ ο Νομάρχης Φθιώτιδος. Ο λόγος όμως αυτός, όπως διατυπώνεται, είναι αβάσιμος, διότι όπως έχει κριθεί (ΣτΕ 2688/2007 7μ., πρβλ. και ΣτΕ 1159/2009), η ως άνω αρμοδιότης επικυρώσεως των ορίων αιγιαλού και παραλίας, η οποία βάσει των διατάξεων του ΑΝ 2344/1940 ανήκε στον Υπουργό Οικονομικών (άρθ. 3 παρ. 1) και είχε μεταβιβασθεί στον νομάρχη, ως κρατικό περιφερειακό όργανο προ της συστάσεως των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, με τις διατάξεις του Ν 2503/1997 (ΦΕΚ Α΄ 107) ανήκει και πάλι στον ανωτέρω Υπουργό.

9. Επειδή αβασίμως επίσης προβάλλεται ότι κατά παράβαση του άρθ. 20 παρ. 2 Συντ. προ της εκδόσεως της προσβαλλομένης, δεν ετηρήθη η κλήση σε ακρόαση των αιτούντων. Και τούτο, διότι όπως ήδη εξετέθη, στο πλαίσιο της διαδικασίας καθορισμού οριογραμμής αιγιαλού και παραλίας εκτιμώνται αντικειμενικά δεδομένα και στοιχεία, τα οποία συναρτώνται με φυσικά φαινόμενα καθώς και τεχνικές και επιστημονικές κρίσεις, δεν συνάπτεται δε η διαδικασία αυτή με συμπεριφορά και ενέργειες των τυχόν θιγομένων (βλ. ΣτΕ 3821/2007).

10. Επειδή περαιτέρω, εφ΄ όσον με την προσβαλλομένη πράξη δεν καθορίζεται παλαιός αιγιαλός, δεδομένου ότι ούτε στην κυρωθείσα δι΄ αυτής έκθεση της αρμοδίας Επιτροπής περιέχεται σχετική μνεία ούτε στο συνοδεύον την έκθεση διάγραμμα σημειώνεται με κυανή γραμμή όριο παλαιού αιγιαλού, αλλ΄ αντιθέτως στην ως άνω έκθεσή της η εν λόγω Επιτροπή «[α]ποφαίνεται ότι δεν υπάρχει παλαιός αιγιαλός», τα προβαλλόμενα, καθ΄ ερμηνείαν του δικογράφου, ότι μη νομίμως δεν επεκυρώθη η σχετική έκθεση καθ΄ ο μέρος δι΄ αυτής καθορίζεται παλαιός αιγιαλός, πρέπει να απορριφθούν ως ερειδόμενα σε ανακριβή προϋπόθεση.

11. Επειδή προβάλλεται ότι η κρίση της Διοικήσεως για τον καθορισμό των ορίων του αιγιαλού δεν αιτιολογείται επαρκώς, διότι δεν αναφέρεται ούτε προκύπτει από τη σχετική έκθεση ότι «η χερσαία ζώνη η εκτεινομένη από της θαλάσσης μέχρι της ερυθράς γραμμής του επικυρωθέντος διαγράμματος βρέχεται από τας μεγίστας πλην συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων». Όμως, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου της υποθέσεως και ειδικότερα από την προηγηθείσα της προσβαλλομένης αποφάσεως έκθεση της οικείας Επιτροπής, η οριογραμμή του αιγιαλού καθωρίσθη επί του σχετικού τοπογραφικού διαγράμματος, κατόπιν της μεταβάσεως των μελών της στην επίμαχη περιοχή και αφού ελήφθη υπ΄ όψιν: α) η σχηματισθείσα υπ΄ αυτών αντίληψη εν σχέσει με το πλάτος «της βρεχομένης ζώνης ξηράς και τα λοιπά συναφή στοιχεία της περιοχής», β) το κτηματολογικό διάγραμμα της ζώνης απαλλοτριώσεως των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους, με χρονολογία Ιούλιος 1903, στο οποίο απεικονίζεται η τότε θέση της ακτογραμμής σε όλη την εξετασθείσα περιοχή, γ) το γεγονός ότι η περιοχή διαβρώνεται συνεχώς από τη θάλασσα και δ) οι εγκεκριμένες οριογραμμές αιγιαλού και παραλίας εκατέρωθεν της επιμάχου περιοχής. Υπό τα δεδομένα αυτά, η κρίση της Διοικήσεως περί της θέσεως των ορίων του αιγιαλού αιτιολογείται νομίμως και επαρκώς, εφ΄ όσον δε οι αιτούντες δεν προβάλλουν ειδικοτέρους ισχυρισμούς ούτε επικαλούνται συγκεκριμένα στοιχεία, από τα οποία να προκύπτει η ανάγκη περαιτέρω αιτιολογήσεως της κρίσεως αυτής, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

12. Επειδή τέλος προβάλλεται καθ΄ ερμηνείαν του δικογράφου, ότι δεν προκύπτουν οι λόγοι, για τους οποίους εκρίθη αναγκαία η δημιουργία παραλίας έμπροσθεν του ακινήτου των αιτούντων, δεδομένου ότι η επικοινωνία με τη θάλασσα εξυπηρετείται από την υπάρχουσα κοινοτική οδό, η οποία διέρχεται βορείως της εν λόγω ιδιοκτησίας και από καθέτους δρόμους «ευρισκομένους πριν και μετά την ιδιοκτησία [αυτών]». Όμως από το προαναφερθέν τοπογραφικό διάγραμμα προκύπτει η αιτιολογία της ανάγκης δημιουργίας ζώνης παραλίας και έμπροσθεν της εκτεινομένης έως τον αιγιαλό ιδιοκτησίας των αιτούντων, ώστε να μην διακόπτεται η συνέχεια της δημιουργηθείσης παραλίας, η οποία ανατολικώς της ιδιοκτησίας αυτών περιλαμβάνει τον υφιστάμενο και διερχόμενο κατά μήκος της ακτής ασφαλτοστρωμένο παραλιακό δρόμο. Είναι συνεπώς απορριπτέος ως αβάσιμος ο λόγος ακυρώσεως περί αναιτιολογήτου της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς τον καθορισμό της οριογραμμής της παραλίας. […]

Απορρίπτει την αίτηση
Νομικά Νέα
02-09-19
Αίτηση προσωρινής διακοπής λειτουργίας σταθμών κινητής τηλεφωνίας και απομάκρυνσης εγκατεστημένων κεραιών και μηχανημάτων. Εκπομπή επικίνδυνης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από βάσεις κινητής τηλεφωνίας. Απαράδεκτο το αίτημα περί απειλής προσωπικής κράτησης, εφόσον δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένου προσώπου. Ανάγκη λήψης ειδικών μέτρων προφύλαξης όταν υπάρχουν επαρκείς λόγοι να θεωρείται ότι η εγκατάσταση κεραίας κινητής τηλεφωνίας δημιουργεί κινδύνους ανεπανόρθωτης σωματικής και ψυχικής βλάβης. Αρχές αναλογικότητας και οικονομικής ελευθερίας. Δεκτή.




02-09-19

Σημαντική απόφαση  του ΣτΕ δίνει τις κατευθύνσεις για την οριοθέτηση οικισμών σε όλη την επικράτεια, ακυρώνει ως «ανεφάρμοστες» και «αντισυνταγματικές» τις οριοθετήσεις και τις επεκτάσεις ορίων οικισμών, που έχουν γίνει σε πολλές εκατοντάδες οικισμούς,  με πράξεις της διοίκησης (υπουργείου, νομαρχών κλπ) και αποφάσεις Δήμων και θέτει τις πολεοδομικές υπηρεσίες, προ αυξημένων ευθυνών για την έκδοση οικοδομικών αδειών, σε αυτές τις περιοχές.

Το συνολικό κείμενο της απόφασης θα αναρτηθεί μετά την καθαρογραφή της απόφασης. 

Πηγή: Νόμος & Φύση



13-06-19
 Η τοποθέτηση κεραιών κινητής τηλεφωνίας στο μισθωμένο χώρο δώματος πολυκατοικίας, παραβιάζει τον κανονισμό της πολυκατοικίας που θέτει περιορισμούς και απαγορεύσεις φέρουσες το χαρακτήρα δουλείας που αντιτάσσονται και κατά τρίτων – μισθωτών. Αναγνωρίζει τους ενάγοντες δικαιούχους πραγματικής δουλείας με περιεχόμενο την απαγόρευση της χρήσης του δουλεύοντος ως επαγγελματικού χώρου και την απαγόρευση χρήσης που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των ενοίκων της πολυκατοικίας. Υποχρεώνει τις εναγόμενες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας να άρουν την προσβολή, διατάσσει διακοπή λειτουργίας των σταθμών βάσης και καθαίρεση κεραίας κινητής τηλεφωνίας. Η προσβολή του δικαιώματος δουλείας συνιστά αδικοπραξία – επιδίκαση ηθικής βλάβης στους ενάγοντες.


13-06-19
Οικονομική ελευθερία – Δικαίωμα στην υγεία – Απαγόρευση καπνίσματος στους κλειστούς χώρους καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος – Ανίσχυρη διάταξη νόμου περί εξαίρεσης από την απαγόρευση με την καταβολή οικονομικού ανταλλάγματος (τέλους)

Lawspot.gr


04-06-19
  Αντιστυνταγματική η εξαίρεση οικιστικών πυκνώσεων από δασικούς χάρτες.


03-06-19
Δεν είναι έγκυρη η καταρτιση δικαιοπραξίας με αντικείμενο την αποκλειστική χρήση θέσεων στάθμευσης σε πιλοτή σε τρίτους εφόσον αυτοί δεν έχουν στην κυριότητα τους αυτοτελή οριζόντια ιδιοκτησία στην πολυκατοικία. Αρνητική αγωγή. 


03-06-19
Προστασία προσωπικών Δεδομένων. Έννοια αρχείου Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα κατά τον Ν. 2472/1997. Περιπτώσεις όπου κατ εξαίρεση και κατόπιν άδειας της αρμοδίας αρχής επιτρέπεται η χρήση προσωπικών δεδομένων άνευ συγκατάθεσης του δικαιούχου αυτών. Τέτοια περίπτωση συνιστά όταν τα προσωπικά δεδομένα που συλλέγονται και επεξεργάζονται είναι τα απολύτως απαραίτητα, αναγκαία και πρόσφορα για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος ενώπιον δικαστηρίου κατ` αναλογική εφαρμογή της νομοθεσίας για τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Για την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων από δικηγόρους στα πλαίσια παροχής νομικών υπηρεσιών προς τους εντολείς τους δεν απαιτείται άδεια της αρχής ενώ οι τελευταίοι δεσμεύονται από το επαγγελματικό τους απόρρητο να μην διαβιβάζουν ή κοινοποιούν αυτά σε τρίτους καθ υπέρβαση της εντολής του πελάτη τους. Τυχόν παράνομη χρήση προσωπικών δεδομένων επιφέρει ποινικές κυρώσεις κατά του υπαιτίου αλλά και αστική ευθύνη προς αποζημίωση του παθόντος. Αντισυνταγματική η νομοθετική πρόβλεψη ελάχιστου ποσού επιδικασθείσας χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης επί παράνομης χρήσης προσωπικών δεδομένων. Ορθώς το εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση λόγω επιδίκασης υπέρογκου ποσού χρηματικής ικανοποίησης ένεκα ηθικής βλάβης υπέρ των αναιρεσιβλήτων και εν συνεχεία δέχθηκε εν μέρει την αγωγή τους καθότι ο αναιρεσείων ορθώς έλαβε αντίγραφο ποινικής απόφασης που περιείχε προσωπικά δεδομένα τους ως δικηγόρος του πολιτικώς ενάγοντος στην δεδομένη δίκη αλλά εσφαλμένα χρησιμοποίησε αυτή άνευ αδείας της αρμόδιας αρχής σε προσωπική του υπόθεση και καθ υπέρβαση της εντολής του πελάτη του. Απορρίπτει αναίρεση κατά της υπ` αριθμ. 22/ΕΡ-ΔΙ/2016 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βεροίας.


linkedin twitter
 
 
site created and hosted by